Eerlijk gezegd: die barok … dat was toch een doodlopende weg! Al die franje, die tierelantijnen, die instrumentale armoede! Aan het eind van zijn leven was JSB al vrijwel vergeten en alleen dankzij Mendelsohn, die het paste om Bach te herontdekken … te revitaliseren, kwam er in de 19e eeuw opnieuw belangstelling voor de Leipziger meester. Misschien was het gewoon een goede zet van een dirigent-componist afkomstig uit een joodse familie om zo’n Christencomponist op het schild te hijsen. Anti-semitisme was in Mendelsohns tijd springlevend (zoals nu nog) en het propageren van een componist die welhaast symbool was van de reformatie was voor een renegaat een verstandige zet.
En daar zitten we nog steeds mee: Bach als idool voor de liefhebber van klassieke muziek. Niet een idool onder vele idolen maar de absolute top. Iemand die aanbeden wordt, die ja God zelf is geworden. Hoe komt dat, en hoe komen we er van af?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten